Pływanie
To ogólnorozwojowy sport, którą może uprawiać niemal każdy maluch . Pływanie wzmacnia i ćwiczy mięśnie całego ciała, usprawnia pracę układu oddechowego, kształtuje równowagę i poprawia koordynację ruchów. Zajęcia na basenie wzmacniają kręgosłup, dlatego lekarze często polecają je np. dzieciom, które mają skoliozę. Warto brać na basen już niemowlaki, ale prawdziwą naukę pływania technicznego może rozpocząć dziecko w wieku ok. 5 lat.

Sporty walki
Idealne dla chłopców z dużym temperamentem i niespożytą energią.  Wbrew stereotypom sporty walki nie wyzwalają agresji – przeciwnie, dzięki zajęciom judo albo karate malec uczy się panować nad negatywnymi emocjami. Sporty walki rozwijają też koordynację ruchową, dodają pewności siebie, poprawiają samoocenę i ćwiczą silną wolę. Dziecko poznaje swoje możliwości, nabiera odporności na stres. Dzięki zajęciom maluch spędzi pożytecznie czas i wzmocni swój organizm. Warto zapisać dziecko na takie zajęcia.

Taniec

To coś raczej dla dziewczynek ale taniec to wspaniała dyscyplina sportowa również dla chłopców.  Taniec kształtuje płynność ruchów i rozwija koordynację. Malec, uczestnicząc w zajęciach muzyczno-ruchowych, uczy się współpracy, rozwija też poczucie rytmu  i ćwiczy swój organizm i charakter.

Jazda konna
To świetna zabawa na świeżym powietrzu, ale też cenne doświadczenia kontaktu ze zwierzęciem. Już trzylatek może od czasu do czasu przejechać się na kucyku, ale regularne przejażdżki może odbywać maluch gdy skończy pięć lat.  Ten sport często jest polecany maluchom z problemami neurologicznymi, ale lepiej nie podejmować takiej kuracji na własną rękę. Warto skonsultować się wcześniej z lekarzem i zapisać dziecko do dobrego instruktora.

Po pierwsze, jeśli chcemy, żeby nasze dzieci czytały, i to nie tylko z przymusu , lecz dla własnej przyjemności, muszą mieć do tego odpowiednie wzorce. Innymi słowy,  widok  rodziców czytających książki, rozmawiających o nich zmusza dzieci do naśladowania. Myślą sobie, że skoro dorośli czytają musi to być fajne zajęcie.  I tak pojawia się pierwsze zainteresowanie książką.Po drugie dziecko należy od najmłodszych lat, a nawet miesięcy, czytać nie tylko do snu. Szczególnie krótkie wierszyki, rymowanki oparte na rytmie i grze dźwięków.  Dodatkowo pokazujmy obrazy,  kotki, pieski, samochodziki, demonstrujemy dźwięki przez nie wydawane. I już mamy za sobą pierwszy krok z oswajaniem dziecka z książką. Dziecko zaczyna kojarzyć oglądanie obrazków z przyjemnością, i szybko zacznie się samo domagać czytania bajeczek.

Bardzo ważne jest, żebyśmy dopasowywali tematykę książek do zainteresowań dziecka. Już roczne dziecko ma zainteresowania: zwierzątka, samochody, misie itp. Dlatego trzeba dziecku dać bajeczki, które będą go ciekawiły. Wraz z wiekiem zainteresowania będą się zmieniały, dlatego rodzice powinni być ciągle czujni. Powinni zabierać malucha ze sobą do księgarni czy biblioteki i pozwalać żeby sam wybrał co chce czytać.  A potem wystarczy już tylko czytać , czytać…

Trzeba przyznać, że najlepszą gwarancją bezpieczeństwa konkretnej zabawki są atesty i certyfikaty umieszczane na jej opakowaniu. Warto zwracać na nie uwagę .Jeśli uda nam się znaleźć tańszą zabawkę, która spełnia wszystkie te kryteria bez wahania można ją kupić .Ale jest to raczej trudne, tak jak za wszystko co dobre, trzeba po prostu więcej zapłacić. Dlatego zwykle zapracowani rodzice wolą kupić nawet droższą zabawkę, ale za to mają pewność co do jej jakości a także zaoszczędzony czas na poszukiwaniach.

Jedno dziecko jest Babą-jagą i stoi na końcu podwórka, reszta maluchów ustawionych w równej linii czeka na drugim końcu placu. Zabawa rozpoczyna się gdy Baba-jaga odwraca się tyłem do graczy, powoli się odwraca ze słowami “raz, dwa, trzy Baba-jaga patrzy”. Reszta dzieci gdy Baba-jaga jest odwrócona stara się dobiec do niej, a w momencie gdy wypowiada słowa i się odwraca wszyscy się zatrzymują i stoją bez ruchu. Wtedy Baba-jaga może podejść do każdego, kto usiłuje do niej dobiec i sprawdzić, czy się nie rusza. Jeśli się poruszył, to wraca na linie startu. Oczywiście jak Baba-jaga patrzy na innych zawodników, to można zaryzykować podejść do przodu. Wygrywa ten, kto pierwszy dotknie Babę-jagę, w nagrodę zostaje nią.

Do tej zabawy potrzebna jest parzysta liczba dzieci. Uczestnicy gry ustawiają się w dwuszeregu, twarzą do swojego partnera z pary. Dzieci z pierwszego szeregu wyciągają rączki do przodu, zginają je w łokciach i podnoszą dłonie do góry. Partner z drugiego szeregu opiera delikatnie swoje dłonie na palcach kolegi. Wtedy ci z pierwszego szeregu starają się lekko uderzyć swojego przeciwnika z pary w jego dłonie. Partner z drugiego rzędu, aby uniknąć uderzenia, a tym samym przegranej, szybkim ruchem cofa dłonie do tyłu. W przypadku trafienie, gra toczy się tak samo (uderzają dzieci z pierwszego rzędu), zaś w przypadku kiedy dziecko nie trafi, następuje zamiana ról. Można tę zabawę przeprowadzić na punkty. Wszystkie dzieci w jednym rzędzie stanowią jedną grupę, zaś dzieci z drugiego rzędu to druga grupa. Uderzenia wykonuje się naprzemiennie: raz jedno dziecko z danej pary a potem drugie. To dziecko, któremu uda się uderzyć przeciwnika zdobywa punkt. Pod sam koniec punkty z całej grupy sumuje się i ogłasza która grupa wygrała.

Dzieci trzeba podzielić na dwie grupy i wybrać dwie osoby, które mają zostać rekinami. Na podłodze, za pomocą nitki czy szarfy, wyznaczamy dwa pola dla rybek, a pomiędzy nimi pole dla rekinów. Zadaniem rybek jest przemieszczanie się z jednego pola na drugie tak, żeby nie dać się złapać rekinowi. Zabawa kończy się, kiedy wszystkie rybki zostaną złapane.

W tej zabawie dzieci mają stanąć w kole, najlepiej ok. 12-osobowym. Do środka koła wchodzi tak zwany “jeniec”. Jego zadaniem jest za wszelką cenę wydostać się poza koło. Może to zrobić na przykład: przechodząc pod nogami kolegów, starając się rozerwać koło i uciec w miejscu, w którym straciło ono swoją ciągłość. “Jeniec” może stosować różne sztuczki, ponieważ nie jest łatwo przechytrzyć taką liczbę zawodników. Gdy “jeniec” wydostanie się poza koło, przestaje już być “jeńcem”, a jego miejsce zastępuje ten maluch, który w największym stopniu pomógł jeńcowi wydostać się na zewnątrz. Zabawę można urozmaicić przez wprowadzenie do gry większej liczby “jeńców. Wtedy aby wydostać się z koła, “jeńcy” muszą ze sobą współpracować. Uczy to dzieciaki współpracy i wspólnego planowania oraz wzmacnia więzi.