W tę zabawę można sie bawić na podwórku, najlepiej na boisku w kształcie prostokąta. Jedno wybrane dziecko stara się schwytać inne, które biegają w różnych kierunkach po boisku.Dotknięte dziecko pomaga chwytać pozostałe dzieci. Liczba chwytających zwiększa się jak „lawina”. W końcu ucieczka staje się coraz trudniejsza. Przy powtórzeniu zabawy rozpoczyna ją ostatni schwytany.
Jedno dziecko jest Babą-jagą i stoi na końcu podwórka, reszta maluchów ustawionych w równej linii czeka na drugim końcu placu. Zabawa rozpoczyna się gdy Baba-jaga odwraca się tyłem do graczy, powoli się odwraca ze słowami “raz, dwa, trzy Baba-jaga patrzy”. Reszta dzieci gdy Baba-jaga jest odwrócona stara się dobiec do niej, a w momencie gdy wypowiada słowa i się odwraca wszyscy się zatrzymują i stoją bez ruchu. Wtedy Baba-jaga może podejść do każdego, kto usiłuje do niej dobiec i sprawdzić, czy się nie rusza. Jeśli się poruszył, to wraca na linie startu. Oczywiście jak Baba-jaga patrzy na innych zawodników, to można zaryzykować podejść do przodu. Wygrywa ten, kto pierwszy dotknie Babę-jagę, w nagrodę zostaje nią.
W tej zabawie dzieci mają stanąć w kole, najlepiej ok. 12-osobowym. Do środka koła wchodzi tak zwany “jeniec”. Jego zadaniem jest za wszelką cenę wydostać się poza koło. Może to zrobić na przykład: przechodząc pod nogami kolegów, starając się rozerwać koło i uciec w miejscu, w którym straciło ono swoją ciągłość. “Jeniec” może stosować różne sztuczki, ponieważ nie jest łatwo przechytrzyć taką liczbę zawodników. Gdy “jeniec” wydostanie się poza koło, przestaje już być “jeńcem”, a jego miejsce zastępuje ten maluch, który w największym stopniu pomógł jeńcowi wydostać się na zewnątrz. Zabawę można urozmaicić przez wprowadzenie do gry większej liczby “jeńców. Wtedy aby wydostać się z koła, “jeńcy” muszą ze sobą współpracować. Uczy to dzieciaki współpracy i wspólnego planowania oraz wzmacnia więzi.
Ta bardzo prosta gra uczy dzieci spostrzegawczości. Z grupy dzieci wybierane jest jedno. Jego zadaniem jest dokładne przyjrzenie się ustawieniu pozostałych uczestników gry. Gdy to uczyni, odchodzi od grupy (na przykład za drzwi, czy staje za krzaczkiem.). W tym czasie inni uczestnicy zmieniają ustawienie. Wybrane dziecko ma następnie wskazać jakie zmiany nastąpiły.
Dzieci ustawiają się w szeregu na linii startu. Przed nimi, w odległości kilku metrów, znajduje się czatujący. Gdy jest on odwrócony tyłem do dzieci, wówczas mogą oni zbliżać się do niego. Gdy zwróci się do nich przodem, muszą zatrzymać się i stanąć w bezruchu. Ten kto się poruszy wraca na linię startu. Wygrywa dziecko, które najszybciej dotrze do czatującego.