Zabawy dla maluchów

Świat maluchów to jak wiemy nieustająca zabawa. Przezorni rodzice powinni jednak zawsze ja kontrolować.Muszą pilnować aby dziecko bawiło się w odpowiednie zabawy, które będą dla nich rozwijające i pozbawione przemocy oraz pilnować żeby zabawki dziecka nie stwarzały dla niego zagrożenia. Stojąc przy półkami w sklepie z zabawkami rodzic często ma dylemat: czy rzeczywiście warto zapłacić więcej za zabawkę znanej firmy, czy też droższa zabawka nie różni się niczym od tych tańszych? Czy kupując droższą zabawkę mamy pewność, że ulegnie rozkładowi zaraz po zakupie? Próbując odpowiedzieć na te pytania spróbujmy się zastanowić czym powinna się charakteryzować dobra zabawka. Po pierwsze trzeba  zwrócić uwagę na jakość zabawki i precyzję jej wykonania. Równie istotne są materiały wykorzystywane przy ich produkcji, często już na pierwszy rzut oka widać, że jest on marnej jakości. Nigdy nie kupujmy zabawek wykonanych z  kruchych, łamliwych materiałów czy też toksycznych substancji, które mogłyby zagrozić zdrowiu naszego dziecka ani takich z małymi częściami, które nasz maluch z chęcią włoży potem do nosa czy buzi.  Zanim więc kupimy czy to tanią, czy markową zabawkę , sprawdźmy dokładnie czy wiek podany przez jej producenta jest dopasowany do wieku naszego maluszka i czy jakość jej wykonania nie budzi naszych wątpliwości.

Trzeba przyznać, że najlepszą gwarancją bezpieczeństwa konkretnej zabawki są atesty i certyfikaty umieszczane na jej opakowaniu. Warto zwracać na nie uwagę .Jeśli uda nam się znaleźć tańszą zabawkę, która spełnia wszystkie te kryteria bez wahania można ją kupić .Ale jest to raczej trudne, tak jak za wszystko co dobre, trzeba po prostu więcej zapłacić. Dlatego zwykle zapracowani rodzice wolą kupić nawet droższą zabawkę, ale za to mają pewność co do jej jakości a także zaoszczędzony czas na poszukiwaniach.

Na pewno każdy z Was wie na czym polega zabawa w kalambury. Ale pewnie nie myśleliście, że można w nie grać z maluchami już od 4 roku życia. Celem tej zabawy jest  rozwijanie inteligencji, wyobraźni i umiejętności kojarzenia u dzieciaków. Do fry potrzebujemy tylko: najlepiej tablicę i pisak, ale wystarczy jakiś karton i coś do pisania.
Zabawa polega w skrócie na tym , że jedna z osób przygotowuje hasła: tytuły bajek lub imiona występujących w nich postaci. Druga osoba rysuje podane hasła na tablicy a pozostali odgadują.Żeby było jeszcze ciekawiej można grę urozmaicić, czyli prowadzić ją bez  żadnych rekwizytów — wówczas zamiast rysować, dzieciaki odgrywają zadane scenki znane z bajek.

Do tej zabawy potrzebna jest parzysta liczba dzieci. Uczestnicy gry ustawiają się w dwuszeregu, twarzą do swojego partnera z pary. Dzieci z pierwszego szeregu wyciągają rączki do przodu, zginają je w łokciach i podnoszą dłonie do góry. Partner z drugiego szeregu opiera delikatnie swoje dłonie na palcach kolegi. Wtedy ci z pierwszego szeregu starają się lekko uderzyć swojego przeciwnika z pary w jego dłonie. Partner z drugiego rzędu, aby uniknąć uderzenia, a tym samym przegranej, szybkim ruchem cofa dłonie do tyłu. W przypadku trafienie, gra toczy się tak samo (uderzają dzieci z pierwszego rzędu), zaś w przypadku kiedy dziecko nie trafi, następuje zamiana ról. Można tę zabawę przeprowadzić na punkty. Wszystkie dzieci w jednym rzędzie stanowią jedną grupę, zaś dzieci z drugiego rzędu to druga grupa. Uderzenia wykonuje się naprzemiennie: raz jedno dziecko z danej pary a potem drugie. To dziecko, któremu uda się uderzyć przeciwnika zdobywa punkt. Pod sam koniec punkty z całej grupy sumuje się i ogłasza która grupa wygrała.

Dzieci trzeba podzielić na dwie grupy i wybrać dwie osoby, które mają zostać rekinami. Na podłodze, za pomocą nitki czy szarfy, wyznaczamy dwa pola dla rybek, a pomiędzy nimi pole dla rekinów. Zadaniem rybek jest przemieszczanie się z jednego pola na drugie tak, żeby nie dać się złapać rekinowi. Zabawa kończy się, kiedy wszystkie rybki zostaną złapane.

Spośród uczestników gry wyznaczamy pająka i oznaczamy go np szarfą. Zajmuje on miejsce w wyznaczonej w pokoju „ sieci”. Pozostałe dzieciaki są muchami i biegają po sali wydając odgłosy „bzy, bzy”. Na hasło : „pająk” wszystkie muchy przyjmują określoną wcześniej pozycję , np. siad czy jakąś figurę i pozostają nieruchomo, bo pająk wychodzi na łowy. Jeżeli mucha poruszy się albo przyjmie nieprawidłową pozycję pająk zabiera ją do sieci, gdzie siedzi już do końca zabawy. Po zmianie pająka złapane muchy wracają do zabawy.

Rzecz dzieje się w nocy. Dzieci starają się podejść do wartownika, który śpi i ma zasłonięte oczy, aby przejąć jego obóz. Muszą jak najciszej i najbliżej podejść do wartownika, a ten jeśli ich słyszy odwraca się i ruchem ręki wskazuje kierunek , z którego doszły go szmery.Jeśli się zgadza odwołuje dziecko na początek i zabawa zaczyna się od nowa.