W tę zabawę można sie bawić na podwórku, najlepiej na boisku w kształcie prostokąta. Jedno wybrane dziecko stara się schwytać inne, które biegają w różnych kierunkach po boisku.Dotknięte dziecko pomaga chwytać pozostałe dzieci. Liczba chwytających zwiększa się jak „lawina”. W końcu ucieczka staje się coraz trudniejsza. Przy powtórzeniu zabawy rozpoczyna ją ostatni schwytany.
Jedno dziecko jest Babą-jagą i stoi na końcu podwórka, reszta maluchów ustawionych w równej linii czeka na drugim końcu placu. Zabawa rozpoczyna się gdy Baba-jaga odwraca się tyłem do graczy, powoli się odwraca ze słowami “raz, dwa, trzy Baba-jaga patrzy”. Reszta dzieci gdy Baba-jaga jest odwrócona stara się dobiec do niej, a w momencie gdy wypowiada słowa i się odwraca wszyscy się zatrzymują i stoją bez ruchu. Wtedy Baba-jaga może podejść do każdego, kto usiłuje do niej dobiec i sprawdzić, czy się nie rusza. Jeśli się poruszył, to wraca na linie startu. Oczywiście jak Baba-jaga patrzy na innych zawodników, to można zaryzykować podejść do przodu. Wygrywa ten, kto pierwszy dotknie Babę-jagę, w nagrodę zostaje nią.
Do tej zabawy potrzebna jest parzysta liczba dzieci. Uczestnicy gry ustawiają się w dwuszeregu, twarzą do swojego partnera z pary. Dzieci z pierwszego szeregu wyciągają rączki do przodu, zginają je w łokciach i podnoszą dłonie do góry. Partner z drugiego szeregu opiera delikatnie swoje dłonie na palcach kolegi. Wtedy ci z pierwszego szeregu starają się lekko uderzyć swojego przeciwnika z pary w jego dłonie. Partner z drugiego rzędu, aby uniknąć uderzenia, a tym samym przegranej, szybkim ruchem cofa dłonie do tyłu. W przypadku trafienie, gra toczy się tak samo (uderzają dzieci z pierwszego rzędu), zaś w przypadku kiedy dziecko nie trafi, następuje zamiana ról. Można tę zabawę przeprowadzić na punkty. Wszystkie dzieci w jednym rzędzie stanowią jedną grupę, zaś dzieci z drugiego rzędu to druga grupa. Uderzenia wykonuje się naprzemiennie: raz jedno dziecko z danej pary a potem drugie. To dziecko, któremu uda się uderzyć przeciwnika zdobywa punkt. Pod sam koniec punkty z całej grupy sumuje się i ogłasza która grupa wygrała.
Dzieci trzeba podzielić na dwie grupy i wybrać dwie osoby, które mają zostać rekinami. Na podłodze, za pomocą nitki czy szarfy, wyznaczamy dwa pola dla rybek, a pomiędzy nimi pole dla rekinów. Zadaniem rybek jest przemieszczanie się z jednego pola na drugie tak, żeby nie dać się złapać rekinowi. Zabawa kończy się, kiedy wszystkie rybki zostaną złapane.
W tej zabawie dzieci mają stanąć w kole, najlepiej ok. 12-osobowym. Do środka koła wchodzi tak zwany “jeniec”. Jego zadaniem jest za wszelką cenę wydostać się poza koło. Może to zrobić na przykład: przechodząc pod nogami kolegów, starając się rozerwać koło i uciec w miejscu, w którym straciło ono swoją ciągłość. “Jeniec” może stosować różne sztuczki, ponieważ nie jest łatwo przechytrzyć taką liczbę zawodników. Gdy “jeniec” wydostanie się poza koło, przestaje już być “jeńcem”, a jego miejsce zastępuje ten maluch, który w największym stopniu pomógł jeńcowi wydostać się na zewnątrz. Zabawę można urozmaicić przez wprowadzenie do gry większej liczby “jeńców. Wtedy aby wydostać się z koła, “jeńcy” muszą ze sobą współpracować. Uczy to dzieciaki współpracy i wspólnego planowania oraz wzmacnia więzi.
Ta bardzo prosta gra uczy dzieci spostrzegawczości. Z grupy dzieci wybierane jest jedno. Jego zadaniem jest dokładne przyjrzenie się ustawieniu pozostałych uczestników gry. Gdy to uczyni, odchodzi od grupy (na przykład za drzwi, czy staje za krzaczkiem.). W tym czasie inni uczestnicy zmieniają ustawienie. Wybrane dziecko ma następnie wskazać jakie zmiany nastąpiły.
Spośród uczestników gry wyznaczamy pająka i oznaczamy go np szarfą. Zajmuje on miejsce w wyznaczonej w pokoju „ sieci”. Pozostałe dzieciaki są muchami i biegają po sali wydając odgłosy „bzy, bzy”. Na hasło : „pająk” wszystkie muchy przyjmują określoną wcześniej pozycję , np. siad czy jakąś figurę i pozostają nieruchomo, bo pająk wychodzi na łowy. Jeżeli mucha poruszy się albo przyjmie nieprawidłową pozycję pająk zabiera ją do sieci, gdzie siedzi już do końca zabawy. Po zmianie pająka złapane muchy wracają do zabawy.
Rzecz dzieje się w nocy. Dzieci starają się podejść do wartownika, który śpi i ma zasłonięte oczy, aby przejąć jego obóz. Muszą jak najciszej i najbliżej podejść do wartownika, a ten jeśli ich słyszy odwraca się i ruchem ręki wskazuje kierunek , z którego doszły go szmery.Jeśli się zgadza odwołuje dziecko na początek i zabawa zaczyna się od nowa.